Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία Γενάρχης της περιοχής Μαγνησίας υπήρξε ο Μάγνης, του Αργου ή του Δία ή γιος του Αιόλου, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Πήλιο. Το Πήλιο ήταν η θερινή κατοικία των Θεών και η πατρίδα των Κενταύρων. Γνωστός Κένταυρος της μυθολογίας ήταν ο Χείρων, ο οποίος μεσολάβησε για την γάμο του Πηλέα με την Θέτιδα που έγινε στο Πήλιο. Κατά την διάρκεια του γάμου και εξαιτίας του μήλου της Εριδος, προκλήθηκε ο Τρωϊκός πόλεμος.
Κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα μαθήτευσε ο Ασκληπιός, πατέρας της ιατρικής, καθώς και ο Αχιλλέας. Από την Μαγνησία ξεκίνησε η Αργοναυτική εκστρατεία, που σχετίζεται ιστορικά με την απαρχή της τεχνικής επεξεργασίας του χρυσού στον Ελλάδικό χώρο.
Στην παρακάτω τοιχογραφία απεικονίζεται ο κένταυρος Χείρωνας, παιδαγωγός του Αχιλλέα, να διδάσκει στον νεαρό ακόμη ήρωα, τη χρήση της λύρας.
ΜΑΓΝΗΣΙΑ → ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΛΛΟΣ, ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Μαγνησία είναι η γη των Κενταύρων και των Αργοναυτών. Η χερσαία Μαγνησία περιλαμβάνει τον Βόλο (μια σύγχρονη πόλη κοιτίδα ιστορίας και πολιτισμού), το Πήλιο (μία δασωμένη περιοχή πράσινη αγκαλιά), τον Αλμυρό (που είναι δυναμική συνέχεια της αρχαίας Αλου), τη Νέα Αγχίαλο (χτισμένη στα θεμέλια των αρχαίων Φθιώτιδων-Θηβών), το Βελεστίνο (η πατρίδα του Ρήγα Φεραίου), το όμορφο ακρογιάλι του Παγασητικού με τους αμπελώνες των εκλεκτών κρασιών, την Πορταριά (ένας τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους), το νεολιθικό και το Μυκηναϊκό Διμήνι (αρχαιολογικός τόπος παγκοσμίου ενδιαφέροντος), τη Νέα Ιωνία (ένας τόπος που συνδέεται άμεσα με την Μικρασιατική καταστροφή), τη Σούρπη, τις Νηές.. και άλλους ιστορικούς – μαγευτικούς τόπους, που την καθιστούν έναν προορισμό με πολλές και ξεχωριστές τουριστικές διαδρομές, όλες τις εποχές του χρόνου!
Στη φωτογραφία χάρτης της χερσαίας Μαγνησίας. Από Visit Pilio.
ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η Μαγνησία (π. Νομός Μαγνησίας) έχει έκταση 2.639,7 τ. χιλιόμετρα και πληθυσμό 190.906 κατοίκους. Πρωτεύουσα της Μαγνησίας είναι ο Βόλος με πληθυσμό 144.420 κατοίκους.
Η Μαγνησία γεωγραφικά αποτελείται:
Α. Την χερσαία Μαγνησία που περιλαμβάνει τον Βόλο, το Πήλιο, τον Αλμυρό, τη Νέα Αγχίαλο και το Βελεστίνο, που έχει έκταση 2.364 τ. χλμ. και πληθυσμό 177.448 κατοίκους.
Β. Την Νησιώτικη Μαγνησία που περιλαμβάνει τις Βόρειες Σποράδες, που είναι τα νησιά Σκιάθος, Σκόπελος και Αλόννησος με τις πέρξ αυτών νησίδες.
Οι Βορειες Σποράδες, έχουν έκταση 275,7 τ. χλμ. και πληθυσμό 13.458 κατοίκους.
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ – ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Από το 2011 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» η Μαγνησία διασπάστηκε σε δύο νέες Περιφερειακές Ενότητες: την Περιφερειακή Ενότητα. Μαγνησίας και την Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων.
Α. Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ (ΧΕΡΣΑΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑ)
Η Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας συγκροτείται από την χερσαία Μαγνησία και περιλαμβάνει τους εξής Δήμους: Δήμος Βόλου με έδρα τον Βόλο, Δήμος Αλμυρού με έδρα τον Αλμυρό, Δήμος Ζαγοράς-Μουρεσίου με έδρα τη Ζαγορά, Δήμος Πηλίου με έδρα την Αργαλαστή και Δήμος Ρήγα Φεραίου με έδρα το Βελεστίνο. Η Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας υπάγεται στην Περιφέρεια Περιφέρειας Θεσσαλίας. Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας είναι η κ. Αννα Μαρία Παπαδημητρίου.
Β. Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΠΟΡΑΔΩΝ (ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ)
Η Περιφερειακή Ενότητα Σποράδων συγκροτείται από τους Δήμους Σκιάθου, Αλοννήσου και Σκοπέλου, ενώ διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας.
Πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Σποράδων είναι η Σκιάθος με πληθυσμό 4.883 κατοίκους. Αρμόδιος χωρικός Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Σποράδων είναι η Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας κ. Αννα Μαρία Παπαδημητρίου.
Ο ΔΗΜΟΣ ΒΟΛΟΥ
Ο Δήμος Βόλου έχει έκταση 387,14 τ. χλμ. και πληθυσμό 139.670 κατοίκους. Έδρα του Δήμου είναι ο Βόλος. Δήμαρχος του Δήμου Βόλου είναι ο κ. Αχιλλέας Μπέος.
Ο Δήμος Βόλου διαιρείται σε 9 Δημοτικές Ενότητες, τις εξής: Βόλου, Νέας Αγχιάλου, Ιωλκού, Πορταριάς, Αγριάς, Αρτέμιδας, Αισωνίας, Νέας Ιωνίας και Μακρυνίτσας, οι οποίες συνολικά περιλαμβάνουν 21 Τοπικές Κοινότητες, που αποτελούνται από 38 οικισμούς (σε παρένθεση αναγράφονται οι συστατικοί οικισμοί της κάθε Κοινότητας). Αναλυτικά:
1. ΔΕ Βόλου: Περιλαμβάνει την τοπική Κοινότητα Βόλου (Βόλος).
2. ΔΕ Νέας Αγχιάλου: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Νέας Αγχιάλου (Νέα Αγχίαλος, Αγιος Γεώργιος, Βελανιδιά, Δημητριάδα, Κριθαριά, Μάραθος), Αϊδινίου (Αϊδίνι) και Μικροθηβών (Μικροθήβες, Καστράκι).
3. ΔΕ Ιωλκού: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Ανακασιάς (Ανακασιά), Αγίου Οφρουνίου (Αγιος Οφρούνιος) και Ανω Βόλου (Ανω Βόλος, Ιωλκός).
4. ΔΕ Πορταριάς: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Πορταριάς (Πορταριά, Αγία Παρασκευή, Αγιος Ιωάννης), Αλλης Μεριάς (Αλλη Μεριά, Γορίτσα), Κατωχωρίου (Κατωχώρι), και Σταγιατών (Σταγιάτες).
5. ΔΕ Αγριάς: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Αγριάς (Αγριά), και Δρακείας (Δράκεια, Ανεμούτσα, Χάνια).
6. ΔΕ Αρτέμιδας: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Ανω Λεχωνίων (Ανω Λεχώνια, Πλατανίδια), Αγίου Βλασίου (Αγιος Βλάσιος, Μαλάκι, Παλαιόκαστρο, Στρόφιλος), Αγίου Λαυρεντίου (Αγιος Λαυρέντιος, Αγιος Απόστολος ο Νέος, Βροχιά, Σερβανάτες) και Κάτω Λεχωνίων (Κάτω Λεχώνια, Αγιος Μηνάς).
7. ΔΕ Αισωνίας: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Διμηνίου (Διμήνι, Κάκκαβος, Παλιούρι) και Σέσκλου (Σέσκλο, Χρυσή Ακτή Παναγίας).
8. ΔΕ Νέας Ιωνίας: Περιλαμβάνει τις τοπικές Κοινότητες Νέας Ιωνίας (Νέα Ιωνία, Κλήμα, Μελισσάτικα, Φυτόκο) και Γλαφυρών (Γλαφυρά).
9. ΔΕ Μακρινίτσας: Περιλαμβάνει την Τοπική Κοινότητα Μακρινίτσας (Μακρινίτσα).
Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Με το όνομα Αργοναυτική εκστρατεία φέρεται στην Ελληνική Μυθολογία, η εκστρατεία του Ιάσονα και του πληρώματός του (οι γνωστοί ανά το κόσμο γενναίοι Αργοναύτες) από την Ιωλκό στην Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου, για να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, η οποία και αλληγορικά εκφράζει τη δεύτερη ιστορική μεγάλη αποίκηση των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο. Η εκστρατεία αυτή πήρε το όνομά της από το πλοίο του Ιάσονα, την Αργώ, η οποία με τη σειρά της ονομάστηκε έτσι από τον κατασκευαστή τη, τον Άργο.
Για την εκστρατεία αυτή έγραψε ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στο βιβλίο του «Αργοναυτικά». Το χρυσόμαλλο δέρας το χρειαζόταν ο Ιάσονας για να κερδίσει το θρόνο του, που του είχε υφαρπάξει ο αδελφός του πατέρα του, ο Πελίας.
Αφού συγκεντρώθηκαν οι Αργοναύτες, ο Ιάσωνας τους ζήτησε να εκλέξουν τον αρχηγό τους. Όλοι τότε στράφηκαν στον Ηρακλή. Αυτός, όμως, υπέδειξε για αρχηγό τον Ιάσονα, αφού αυτός είχε οργανώσει το ταξίδι. Οι υπόλοιποι Αργοναύτες συμφώνησαν με την πρόταση του Ηρακλή και έτσι η αρχηγία της εκστρατείας ανατέθηκε στον Ιάσονα.
Το ταξίδι τους άρχισε από το πέρασμά τους από τη Θράκη, όπου βρήκαν τον μάντη Φινέα και ο οποίος τους είπε ότι θα περάσουν από τις Συμπληγάδες πέτρες.
Στη συνέχεια, αφού παρά τις δυσκολίες πέρασαν τις Συμπληγάδες πέτρες, φτάσανε στη μακρινή Κολχίδα και ο Ιάσονας πήγε να συναντήσει τον Βασιλιά Αιήτη και την κόρη του Μήδεια, για να ζητήσει το Χρυσόμαλλο Δέρας. Ο Αιήτης συμφώνησε να του το δώσει, αφού πρώτα όμως έφερνε εις πέρας τρεις δύσκολους άθλους.
Συγκεκριμένα, του ζήτησε να πάρει δύο ταύρους με χάλκινα πόδια και πύρινη ανάσα και να οργώσει ένα χωράφι, στη συνέχεια να σπείρει δόντια δράκου και τέλος να πολεμήσει τους γίγαντες που θα βγουν από τα δόντια του δράκου.
Ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας, όργωσε το χωράφι με τους ταύρους κι έπειτα τον συμβούλεψε να ρίξει μία πέτρα για να πολεμήσουν οι γίγαντες μεταξύ τους. Ο Ιάσονας ακολούθησε τη συμβουλή της Μήδειας και οι γίγαντες πολέμησαν μέχρι θανάτου. Η Μήδεια άκουσε πως ο Αιήτης δεν θα έδινε το Χρυσόμαλλο Δέρας στον Ιάσονα, παρά την εκπλήρωση των άθλων, και μάλιστα σκόπευε να κάψει και το πλοίο τους την Αργώ.
Έτσι, ο Ιάσονας η Μήδεια και ο Ορφέας πήγανε στο ιερό δάσος του Θεού Άρη και βρήκαν τον ακοίμητο δράκο που φύλαγε το Χρυσόμαλλο Δέρας. Η Μήδεια έριξε ένα μαγικό υγρό το οποίο έκλεισε τα μάτια του δράκου, ενώ ο Ορφέας έπαιξε γλυκά τη λύρα του, με αποτέλεσμα ο δράκος να αποκοιμηθεί και ο Ιάσονας να πάρει το Χρυσόμαλλο Δέρας.
Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Ιάσονας παρέδωσε το Χρυσόμαλλο Δέρας στον Πελία, αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και δεν έδωσε τον θρόνο στον Ιάσονα.
Στη συνέχεια ο Ιάσονας παντρεύτηκε τη Μήδεια και πήγαν μαζί στην Κόρινθο, όπου αφιέρωσε την Αργώ στον Θεό Ποσειδώνα και διοργάνωσε αγώνες προς τιμήν του. Συχνά, πήγαινε και καθόταν κοντά στην Αργώ, μέχρι που χρόνια μετά, όταν είχε πια γεράσει, έπεσε ένα ξύλο από το κατάρτι και τον σκότωσε.
Το προϊστορικό πλοίο του 15ου αιώνα π.Χ. ΑΡΓΩ, ανακατασκευάστηκε από τον Δήμο Βόλου το έτος 2008, με την επίβλεψη του Ινστιτούτου “ΝΑΥΔΟΜΟΣ”. Στη εικόνα το ομοίωμα της Αργούς στο λιμάνι του Βόλου.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΒΟΛΟΥ
Ο ΒΟΛΟΣ
Ο Βόλος είναι πόλη, Δημοτική Ενότητα, έδρα του Δήμου Βόλου και πρωτεύσουσα της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Η πόλη είναι κτισμένη στον μυχό του Παγασητικού κόλπου, κοντά στη θέση της αρχαίας Ιωλκού και στους πρόποδες του βουνού των Κενταύρων του Πηλίου. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πόλεις και ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια Ελλάδας. Ο πληθυσμός της πόλης του Βόλου ανέρχεται σε 85.803 κατοίκους.
ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την προέλευση της λέξης Βόλος με τη επικρατέστερη να αποδίδεται σε παραφθορά του αρχαίου ονόματος Ιωλκός (Ιωλκός > Γιωλκός > Γώλος > Βώλος ή Βόλος).
ΙΣΤΟΡΙΑ: Η περιοχή του Βόλου, η αρχαία Μαγνησία, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες περιοχές που κατοικήθηκαν στον Ελλαδικό χώρο. Οι οικισμοί που ανακαλύφθηκαν στα κοντινά χωριά Σέσκλο και Διμήνι, χρονολογούνται από την 7η χιλιετία π.Χ., ενώ η πολιτισμική παρουσία στον χώρο, συνεχίζεται αδιάκοπη μέχρι σήμερα.
Η ευρύτερη περιοχή του Βόλου συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες νεολιθικές θέσεις ολόκληρης της Βαλκανικής χερσονήσου.
Σημαντικές Μυκηναϊκές θέσεις έχουν ανακαλυφθεί στον λόφο των Αγίων Θεοδώρων, στη σημερινή συνοικία Παλιά ή Παλαιά, και στα Πευκάκια. Στη Μυκηναϊκή περίοδο χρονολογείται η ίδρυση της Ιωλκού, σημαντικού οικονομικού και πνευματικού κέντρου της περιοχής, που συνδέεται άμεσα με τον μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας.
Το 293/292 π.Χ. ο βασιλιάς της Μακεδονίας Δημήτριος ο Πολιορκητής ίδρυσε στη χερσόνησο που σήμερα αποκαλείται Πευκάκια, την πόλη Δημητριάδα (Δημητριάς), συνενώνοντας τις Παγασές με διάφορες γειτονικές κώμες. Η Δημητριάδα αποτέλεσε ισχυρό στρατιωτικό σταθμό και ορμητήριο των Μακεδόνων. Παράλληλα εξελίχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο κατά την περίοδο 217-168 π.Χ..
ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: Ο Βόλος χαρακτηρίζεται από έντονες αστικές λειτουργίες, που αποτελούν μια σημαντική παρουσία της βιομηχανίας και του τουρισμού, αλλά και από ένα αξιοσημείωτο αριθμό νέων ανθρώπων, κυρίως λόγω της ύπαρξης των περισσότερων του συνόλου των τμημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαμορφώνουν την ταυτότητα της πόλης, το κάθε ένα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, ενώ, με τον κατάλληλο σχεδιασμό, πολιτικές και την συνεργασία όλων των φορέων με την Πολιτεία, συμβάλλουν στην αειφόρο ανάπτυξη και ευημερία της πόλης.
Η σχέση της πόλης με το βουνό και τη θάλασσα έχει επιδράσει διαχρονικά δραστικά στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή των κατοίκων της πόλης και έχει διαμορφώσει καθοριστικά την εξέλιξη του επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης του Βόλου.
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το Πολεοδομικό Συγκρότημα Βόλου βρίσκεται στο μυχό του Παγασητικού κόλπου, σε μικρή απόσταση από τον κύριο οδικό άξονα της χώρας (ΠΑΘΕ), με τον οποίο συνδέεται σε δύο σημεία, στις Μικροθήβες και στο Βελεστίνο και σε απόσταση 335 χλμ. από την πρωτεύουσα Αθήνα και 214 χλμ. από τη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη.
Η περιοχή που καταλαμβάνει ο οικιστικός ιστός περιβάλλεται βορειοανατολικά από τον ορεινό όγκο του Πηλίου, νότια από την θάλασσα και δυτικά από τις πεδινές εκτάσεις της Θεσσαλίας. Είναι κτισμένη με μέτωπο κυρίως στον Παγασητικό κόλπο και εκτείνεται μέχρι τις παρυφές του Πηλίου.
ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ: Αϊβαλιώτικα, Νεάπολη, Άγιοι Ανάργυροι, Παλιά ή Παλαιά, Επτά Πλατάνια, Μεταμόρφωση, Χιλιάδου, Καραγάτς, Αγία Παρασκευή, Ανάληψη, Άγιος Κωνσταντίνος, Άναυρος, Νέα Δημητριάδα, Αγριά.
ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Ν. Αγχίαλος, Αϊδίνι, Μικροθήβες, Αγριά, Δράκεια, Άνω Λεχώνια, Άγιος Λαυρέντιος, Άγιος Βλάσιος, Κάτω Λεχώνια, Πορταριά, Διμήνι, Σέσκλο, Μακρινίτσα.
ΠΡΟΞΕΝΕΙΑ: Από το 1878 ο Βόλος φιλοξενεί προξενεία διαφόρων Ευρωπαϊκών χωρών. Σήμερα λειτουργούν στη πόλη τα προξενεία του Βελγίου, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Δανίας, της Ιταλίας και της Ολλανδίας.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: Ο Βόλος από το 1984 είναι η έδρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το οποίο αποτελείται από πέντε σχολές και δεκαοκτώ τμήματα. Στην πόλη φοιτούν περίπου 15.000 φοιτητές.
Στο Βόλο λειτουργεί η Δραματική Σχολή του Καλλιτεχνικού Οργανισμού του Δήμου Βόλου (Κ.Ο.Δ.Β.), που είναι αναγνωρισμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού, καθώς και παράρτημα της Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης.
Το Πολεοδομικό Συγκρότημα Βόλου διαθέτει 56 Νηπιαγωγεία, 51 Δημοτικά Σχολεία, 18 Γυμνάσια, 13 Λύκεια και 7 Επαγγελματικά Λύκεια.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: Το 2004, ο Βόλος έγινε «Ολυμπιακή Πόλη», αφού φιλοξένησε ορισμένους αγώνες ποδοσφαίρου στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αγώνες έγιναν στο νέο υπερσύγχρονο Πανθεσσαλικό Στάδιο, το οποίο κατασκευάστηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων. Αξιοποιώντας την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ο Βόλος διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυμναστικής και τμήμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπιλιάρδου το 2006.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Σήμερα, στην περιοχή εξακολουθούν να λειτουργούν ορισμένες μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπως το εργοστάσιο Όλυμπος της ΑΓΕΤ Ηρακλής, η Χαλυβουργία Ελλάδος (πρώην Χαλυβουργία Θεσσαλίας), το εργοστάσιο ρητίνης PET της VPI, το εργοστάσιο χαλυβδόφυλλων της Κόντι, το εμφιαλωτήριο ΕΨΑ, η ΕΥΡΗΚΑ με τα απορρυπαντικά, το εργοστάσιο βαριάς συντήρησης-ανακατασκευής του ΟΣΕ, τα μπισκότα Παπαδοπούλου, κ.ά., που σε συνδυασμό με το εμπόριο και τις υπηρεσίες συνεισφέρουν στην τοπική αλλά και την εθνική οικονομία.
ΑΞΙΟΘΕAΤΑ: Το Κάστρο του Βόλου, το Πάρκο του Αναύρου, το Σπίτι με το Τριαντάφυλλο, η Γορίτσα, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βόλου, το Δημοτικό Ωδείο Βόλου, η Κλινική-Οικία Τσικρίκη, η οικία Κατσέκη (σήμερα ΚΕΘΕΑ), η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου, η πρώην καπναποθήκη Παπαστράτου (Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), το παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας στο Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο με αγιογραφίες του Γιώργου Γουναρόπουλου κ.α..
Στην εικόνα πανοραμική άποψη του Βόλου όπως φαίνεται από το Πήλιο. (Βικιπαίδεια).
ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ (1875)
Το λιμάνι του Βόλου το 1875, λάδι σε μουσαμά. Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου. Ο Κ. Βολανάκης έχει απαθανατίσει το λιμάνι του Βόλου και τις κοντινές ακρογιαλιές σε πολλούς πίνακές του.
Ο ΒΟΛΟΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Η πόλη του Βόλου, νυχτερινή λήψη. Φωτογραφία Nikolaos Vergos, Wikipedia.
ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
Το 1984 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με έδρα τον Βόλο, και σχολές ή τμήματα σε όλες τις Θεσσαλικές πόλεις. Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στον Βόλο, το οποίο δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές το 1989, φιλοξενεί σήμερα περίπου 15.000 φοιτητές και πάνω από 500 άτομα εκπαιδευτικό και τεχνικό προσωπικό, έδωσε δε μία νέα πνοή στην πνευματική ζωή του Βόλου και της ευρύτερης περιοχής.
ΒΟΛΟΣ, ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ
Ο Βόλος συνδέεται οδικώς, σιδηροδρομικώς και αεροπορικώς με την υπόλοιπη Ελλάδα, έχει εμπορικό λιμάνι με ακτοπλοϊκή σύνδεση προς γειτονικά νησιά, είναι δε μία πόλη που διαθέτει πυκνό συγκοινωνιακό δίκτυο.
Ο Βόλος διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας, καθώς ο νέος αεροσταθμός του Κρατικού Αερολιμένα Νέας Αγχιάλου, βρίσκεται σε λειτουργία από τον Σεπτέμβριο του 2010. Το αεροδρόμιο βρίσκεται 26 χλμ. από το κέντρο της πόλης, ανάμεσα στη Νέα Αγχίαλο και τον Αλμυρό.
Το λιμάνι του Βόλου είναι το τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι στην Ελλάδα, ενώ συνδέεται καθημερινά με πλοία και υδροπτέρυγα με τις Σποράδες. Η πόλη συνδέεται με το Σιδηροδρομικό Δίκτυο του ΟΣΕ. Ο σταθμός του Εβαρίστο ντε Κίρικο παραμένει ίδιος από το 1882, όταν η κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου από την Εταιρεία Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, έδωσε την πρώτη ώθηση στη ραγδαία ανάπτυξη της πόλης. Στον όροφο του κτιρίου του σταθμού στεγάζεται το Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλίας, που φιλοξενεί πλούσιο σιδηροδρομικό, κειμηλιακό και τεκμηριωτικό υλικό.
Στην εικόνα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός στις Μηλιές Πηλίου. Φωτ. Katerina Lourandou.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟΥ
Η ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟΣ
Η Νέα Αγχίαλος είναι παραθαλάσσια κωμόπολη, Δημοτική Ενότητα και τοπική Κοινότητα του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας στην Περιφέρεια Θεσσαλίας με πληθυσμό 5.114 κατοίκους. Ως Δημοτική Ενότητα Νέας Αγχιάλου ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 5.881 κατοίκους. Αποτελεί ένα μικρό λιμάνι στον Βορειοδυτικό μυχό του Παγασητικού κόλπου, Νοτιοδυτικά της πόλης του Βόλου που ιδρύθηκε το 1907, από πρόσφυγες της Παλαιάς Αγχιάλου.
ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: Στο χώρο που απλώνεται η σημερινή κωμόπολη, άκμασαν τα παλαιότερα χρόνια δύο πόλεις, η Πύρασος και οι χριστιανικές Φθιώτιδες Θήβες. Τα αρχαία ευρήματα στην περιοχή αποδεικνύουν τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία από τα νεολιθικά χρόνια μέχρι και σήμερα. Η ευλίμενος Πύρασος, όπως την αναφέρει ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων, στα κλασικά και μεταγενέστερα χρόνια ήταν το επίνειο των Ελληνιστικών Φθιώτιδων Θηβών, οι οποίες βρίσκονταν κοντά στο σημερινό χωριό Μικροθήβες Μαγνησίας. Στις αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρεθεί απομεινάρια μεγάλων οικιών, λείψανα τοιχοποιίας, κεραμικά σκεύη από την κλασική, τη γεωμετρική έως και τη νεολιθική εποχή.
Το 217 π.Χ. η Πύρασος καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου του Ε’, μαζί με τις γειτονικές Φθιώτιδες Θήβες. Πολύ γρήγορα, στον ίδιο χώρο αναπτύχθηκε μια νέα πόλη. Αρχικά πήρε το όνομα των Φθιώτιδων Θηβών. Στα χρόνια του Χριστιανισμού το όνομα γίνεται Θήβες το οποίο, λόγω διάκρισης από τις Θήβες της Βοιωτίας, άλλαξε σε Θεσσαλικές ή Χριστιανικές Θήβες. Η νέα πόλη γρήγορα αναπτύχθηκε σε σημαντικό χριστιανικό κέντρο. Πυρπολήθηκε και καταστράφηκε στα μισά του 7ου αιώνα, κατά την εποχή των Σλαβικών μετακινήσεων στον Ελλαδικό χώρο.
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Μια άλλη καταστροφή σηματοδότησε τη γέννηση της σημερινής Νέας Αγχιάλου. Έχοντας συνεχή παρουσία από τον 5ο αιώνα π.Χ. στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, οι Έλληνες της Παλαιάς Αγχιάλου (σημ. Πομόριε της Βουλγαρίας), αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους όταν, στις 30 Ιουλίου 1906, η πόλη τους πυρπολήθηκε από τους Βούλγαρους. Οι κάτοικοι ξεριζωμένοι κατέφυγαν στην Ελλάδα.
Στην αρχή ζούσαν συγκεντρωμένοι στην Αθήνα όπου εξέλεξαν και μια επιτροπή την οποία αποτελούσαν οι δραστήριοι Αγχιαλίτες Γ. Τσακίρης, πρόεδρος, Αλέξανδρος Κ. Μαυρομάτης, Παρασκευάς Β. Δρακόπουλος, Μιχαήλ Τσιτσίνιας, Γεώργιος Μαυρατζάς, Γεώργιος Διαμαντόπουλος, κ.ά.. Κατόπιν ενεργειών της επιτροπής των Αγχιαλωτών προς την Κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη έλαβαν την απαιτούμενη έγκριση για να εγκατασταθούν στην περιοχή, η οποία ήταν ακόμα κτήμα ενός τσιφλικά του Παναγή Τοπάλη, γιού του Σπύρου Τοπάλη και της Σοφίας Μπακάλμπαση, το γένος Γεωργίου Μαυρομμάτη από την Αγχίαλο, ο οποίος ζούσε στη Ρουμανία και δεν έφερε αντίρρηση να πωλήσει το κτήμα, το οποίο και αγόρασαν οι Αγχιαλίτες με το ποσό των 2.000.000 χρυσών δραχμών. Το ποσό αυτό κατέβαλε η κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη και κατόπιν οι Αγχιαλίτες το εξόφλησαν μέσω του Γεωργικού Θεσσαλικού Ταμείου.
Έτσι, στις 30 Σεπτεμβρίου 1907 ετέθη ο θεμέλιος λίθος για την καινούργια τους πατρίδα. Η εορτή της θεμελίωσης της Νέας Αγχιάλου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, τόσο στους Αγχιαλίτες όσο και στους ντόπιους που παρευρέθηκαν σε αυτήν. Η πανηγυρική θεμελίωση της Νέας Αγχιάλου ήταν παράλληλα μια ευκαιρία για την Κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη να δείξει στο λαό της περιοχής, ο οποίος είχε δεχθεί μεγάλο πλήγμα κατά τον πόλεμο του 1897 με την προέλαση των Τούρκων, ότι το μεγαλείο του Βασιλείου της Ελλάδος βρισκόταν και πάλι στις δόξες του. Ο οικισμός οικοδομήθηκε στη θέση “Καινούριο”, αμφιθεατρικά, στους πρόποδες ενός χαμηλού βουνού που εμποδίζει τους βόρειους ανέμους. Νότια δροσίζεται από τον Παγασητικό Κόλπο. Ανατολικά και δυτικά εκτείνονται τα ελαιοπερίβολα, τα αμπέλια και τα χωράφια της. Το 1908 ολοκληρώθηκαν τα πρώτα 960 λιθόκτιστα διώροφα και μονώροφα σπίτια. Ο οικισμός ονομάστηκε Νέα Αγχίαλος. Στο κέντρο του οικισμού, το 1907, χτίστηκε ο Ναός του Αγίου Γεωργίου, σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού της παλαιάς πατρίδας. Το 1908 οι Αγχιαλίτες εγκαταστάθηκαν μαζικά στη Νέα Αγχίαλο.
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΗ: Η οικονομία της Νέας Αγχιάλου έχει χαρακτήρα αγροτικό και αστικό. Είναι ανεπτυγμένη η γεωργία και παράλληλα το εμπόριο και η βιοτεχνία. Η Νέα Αγχίαλος παρουσιάζει μια φυσική ομορφιά, πλούσιες αρχαιότητες, προσφέροντας στον επισκέπτη άνετη, κεφάτη και χαρούμενη διαμονή. Με άλλα λόγια, είναι ένα όμορφο και γραφικό θερινό θέρετρο. Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια για την τουριστική αξιοποίηση και ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της Νέας Αγχιάλου, με παράλληλο σεβασμό τόσο στην παράδοση, όσο και στην προστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΤΟΠΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ: Οι Αγχιαλίτες τιμούν ιδιαίτερα και παραδοσιακά τη γιορτή του Αγίου Αθανασίου στις 18 Ιανουαρίου, κατά την οποία ο Συνεταιρισμός γιορτάζει και οργανώνει εκδήλωση, στην οποία συμμετέχουν οι κάτοικοι και οι αρχές, ενώ παραδοσιακό κέρασμα είναι το λουκούμι. Άλλες τοπικές εορτές λαμβάνουν χώρα την ημέρα μνήμης του Αγίου Τρύφωνα την 1η Φεβρουαρίου, κατά την οποία έχουν την τιμητική τους οι αμπελουργοί, καθώς και την ημέρα μνήμης του Αγίου Παντελεήμονα, στις 27 Ιουλίου.
Οι γυναίκες γιορτάζουν τα επονομαζόμενα Τρίμερα, ημέρα Τετάρτη μετά την Καθαρή Δευτέρα. Πρόκειται για μια λαϊκή γιορτή, ένα παλαιό Θρακικό έθιμο. Επίσης, την ημέρα της εορτής της Αναλήψεως, τελείται με λαμπρότητα Εσπερινός σε παραλιακό εκκλησίδιο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1955, κατ’ αναλογίαν της εκκλησίας της Παναγίας στην Παλαιά Αγχίαλο του Ευξείνου Πόντου.
ΓΙΟΡΤΗ ΚΡΑΣΙΟΥ: Μια άλλη καθιερωμένη λαϊκή εορτή στη Νέα Αγχίαλο είναι η Γιορτή Κρασιού, που πραγματοποιείται την καλοκαιρινή περίοδο. Πρόκειται για έναν πολυετή θεσμό, ένα πολιτιστικό γεγονός που ελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, όχι μόνο από όλη την Περιφέρεια της Θεσσαλίας αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα.
ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ: Κοντά στη Νέα Αγχίαλο λειτουργεί Κρατικός Αερολιμένας, που εξυπηρετεί ολόκληρη τη Θεσσαλία. Η λειτουργία του πολιτικού αεροδρομίου ξεκίνησε το 1991. Το αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου βρίσκεται 24 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης του Βόλου και είναι εύκολα προσβάσιμο από τον Αυτοκινητόδρομο 1 (Αθηνών-Θεσσαλονίκης), αποτελεί δε ένα από τα πιο σύγχρονα Περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΩΛΚΟΥ
Ο ΑΝΩ ΒΟΛΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Ο Άνω Βόλος, γνωστός μέχρι το 1916 ως Άνω Μαχαλάς, είναι χωριό και τοπική Κοινότητα του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με πληθυσμό (ως Κοινότητα) 539 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 140 μέτρων, 5 χλμ. ανατολικά του κέντρου του Βόλου.
Ο Άνω Βόλος χωρίζεται στις συνοικίες του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Τριάδας, της Παναγίας, της Επισκοπής και της Τούμπας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστός οικισμός το 1897, οπότε και εντάχθηκε στον Δήμο Ιωλκού. Με την κατάργηση του Δήμου Ιωλκού το 1912, ο Άνω Βόλος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1989 η κοινότητα καταργήθηκε και ο Άνω Βόλος προσαρτήθηκε στον Δήμο Ιωλκού, ο οποίος είχε έδρα την Ανακασιά. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Δήμος Ιωλκού καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον Δήμο Βόλου.
Στην Κοινότητα Ανω Βόλου υπάγεται και ο οικισμός της Ιωλκού με πληθυσμό 112 κατοίκους, και με τον συνολικό πληθυσμό της Κοινότητας να ανέρχεται σε 651 κατοίκους.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Στο λόφο της Επισκοπής βρίσκεται Βυζαντινός περίβολος και σώζεται η τρίπλευρη αψίδα ιερού παλιού Βυζαντινού ναού, ενσωματωμένη στον ναό της Επισκοπής, ο οποίος ανακαινίστηκε εκ βάθρων το 1638 από τον τότε μητροπολίτη Δημητριάδος Κάλλιστο, και τα Βυζαντινά παρεκκλήσια της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, του Γενεσίου του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου. Επίσης, στο λόφο βρίσκονται ερείπια οχυρωματικών περιβόλων και κυκλικού πύργου, ιδιοκτησίας των Βυζαντινών αρχόντων Μαλιασηνών, και είναι πιθανό, λόγω της μορφής του λόφου, να υπήρχε φρούριο κατά την Βυζαντινή εποχή. Επί Τουρκοκρατίας, ο Άνω Βόλος και οι γύρω συνοικισμοί έδρασαν ως ενδιάμεσος σταθμός στον αποικισμού του Πηλίου, το οποίο τότε ήταν αραιοκατοικημένο.
Στην απογραφή του 1881, ο Άνω Βόλος αναφέρεται μαζί με τις συνοικίες του ως Ανακασιά, με 2.329 κατοίκους. Στην απογραφή του 1896 ο Άνω Μαχαλάς είχε 1.023 κατοίκους.
ΑΞΙΟΘΕΤΑ: Ολόκληρος ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός. Από τα σπίτια του χωριού, το πυργόσπιτο κληρονόμων Αθ. και Θρασ. Μαργαρίτη έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης, γιατί αποτελεί αξιόλογο δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής και βρίσκεται μέσα σε περιοχή που έχει χαρακτηρισθεί ως ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους.
Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου (Παναγίτσα). Είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς εξωνάρθηκα. Στο εσωτερικό έχει ξύλινο τέμπλο χωρίς πολλά διακοσμητικά σκαλίσματα. Στην εξωτερική πλευρά της κόγχης του ιερού είναι εντοιχισμένα λαϊκά λιθανάγλυφα σε πωρόλιθο και δύο μαρμάρινα ανάγλυφα του 13ου αιώνα, τα οποία προέρχονται από την κατεστραμμένη μονή Οξείας Επισκέψεως στην Μακρινίτσα. Επίσης, δύο μαρμάρινες επιγραφές με Βυζαντινούς χαρακτήρες είναι αριστερά από τη βρύση της εκκλησίας. Στο παρελθόν ο ναός είχε κωδωνοστάσιο, κοντά στη βορεινή του θύρα, το οποίο γκρεμίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Σε λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Κοίμησις της Θεοτόκου (Παλαιά Επισκοπή). Είναι τρίκλιτη βασιλική. Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται από το 1638/1639, όταν ο ναός ανακαινίστηκε ριζικά. Υπάρχει επιγραφή στο υπέρθυρο του ναού η οποία αναφέρεται στην ανακαίνιση: Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔ OC KAA(A)ICT(0)C / ΚΑΙ ΚΤΗΤΟΡ THC EKKAHCIAC ΕΤ(Ε)Ι,ΖΡΜΖ. Από τον αρχικό ναό, του 13ου αιώνα, σώζεται μόνο ο ανατολικός τοίχος, ο οποίος περιλαμβάνει τις κόγχες του ιερού. Ο ναός πυρπολήθηκε το 1821, χωρίς να καταστραφεί τελείως, και ανακαινίστηκε το 1849. Στο ναό έχουν εντοιχιστεί γλυπτά τα οποία προέρχονται από ναούς της γύρω περιοχής και της Δημητριάδας.
Στη φωτογραφία άποψη του Ανω Βόλου από τα νότια.
Αλλη μια άποψη του Ανω Βόλου, με φόντο στο βάθος την πανέμορφη πόλη του Βόλου.
Η ΙΩΛΚΟΣ
Η Ιωλκός είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Ανω Βόλου, της Δημοτικής Ενότητας Ιωλκού, του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας με πληθυσμό 112 κατοίκους. Η Δημοτική Ενότητα Ιωλκού έχει εδρα την Ανακασιά και πληθυσμό 2.008 κατοίκους.
Η Ιωλκός βρίσκεται δίπλα και ανατολικά του Βόλου, σε υψόμετρο 40 μέτρα. Ουσιαστικά αποτελεί προέκταση της πόλης του Βόλου και διαχωρίζεται από αυτήν με την Περιφερειακή Οδό, που περνάει στη δυτική της άκρη. Οφείλει την ονομασία της στην αρχαία πόλη της Ιωλκού.
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Άνω Βόλου. Σήμερα, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άνω Βόλο, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Ανω Βόλου, με τον συνολικό πληθυσμό της Κοινότητας να ανέρχεται σε 687 κατοίκους.
Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΩΛΚΟΣ
Η Ιωλκός ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, στη σημερινή Μαγνησία, στους πρόποδες του Πηλίου. Ηταν κτισμένη κοντά στην παραλία του Παγασητικού κόλπου. Από τον Όμηρο αναφέρεται στην Ιλιάδα (Β 712) και από άλλους αρχαίους συγγραφείς όπως ο Ησίοδος, ο Πίνδαρος, ο Σιμωνίδης, ο Ευριπίδης κ.α.. Μυθικός ιδρυτής της Ιωλκού αναφέρεται ο Κρηθέας, ο γιος του θεού Αιόλου, τον οποίο διαδέχθηκε ο Πελίας, που διέταξε τον ανιψιό του Ιάσονα να φέρει το «χρυσόμαλλον δέρας» από την Κολχίδα, γεγονός που έγινε η αιτία για την πραγματοποίηση της περίφημης Αργοναυτικής Εκστρατείας.
Τον Πελία διαδέχθηκε ο γιος του Άκαστος, ο οποίος σκοτώθηκε από τον βασιλιά της Φθίας Πηλέα, όταν ο τελευταίος κυρίευσε την Ιωλκό με τη βοήθεια του Ιάσονα, πράγμα που διέκοψε τη μέχρι τότε ακμή της πόλεως, της οποίας οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Μινύες σύμφωνα με τον ιστορικό Στράβωνα.
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ: Ναός της Ιωλκίας Αρτέμιδος βρισκόταν πιθανότατα πάνω στον λόφο του Κάστρου του Βόλου. Ο λόφος αυτός βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, ανατολικά του χειμάρρου Αναύρου, του σημερινού Ξεριά, και περιβάλλεται από τείχος της Βυζαντινής εποχής. Το πιθανότερο είναι ότι πάνω σε αυτό τον λόφο ήταν κτισμένη και η αρχαία Ιωλκός. Κατά καιρούς έχουν ανακαλυφθεί λείψανα διάφορων εποχών εκεί, με τα παλαιότερα να ανάγονται στη Νεολιθική Εποχή. Επίσης, έχουν έλθει στο φως ίχνη Μυκηναϊκού μεγάρου και θολωτοί τάφοι, όπως και τάφοι της κλασσικής εποχής.
ΤΟ ΔΙΜΗΝΙ ΚΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΩΛΚΟΣ: Αλλος ένας τόπος που διεκδικεί τη θέση της Αρχαίας Ιωλκού είναι και το Διμήνι, με τη γνωστότερη Μυκηναϊκή ακρόπολη, το οποίο παρότι απέχει αρκετά από την ακτή, ώστε να θεωρηθεί η αρχαία Ιωλκός, χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείεται, έχει δώσει περισσότερα στοιχεία για να υποστηριχθεί αρχαιολογικά ότι πρόκειται για την αρχαία Ιωλκό.
Σε ανασκαφικές εργασίες που διενεργούνται από τη δεκαετία του 1980, έχουν αποκαλυφθεί πολλά κτήρια και άλλα στοιχεία, που υποστηρίζουν την άποψη του χώρου ως έδρα του Βασιλείου των Μυρμιδόνων. Η ακτή την εποχή εκείνη 3500 χρόνια πριν ήταν πολύ κοντύτερα στον οικισμό, απ’ ό,τι είναι σήμερα. Η περιοχή καταχώθηκε με τις αποθέσεις των κύριων ρεμάτων της περιοχής κατά τις 3 χιλιετίες που πέρασαν μέχρι σήμερα.
ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ: Κατά τους ιστορικούς χρόνους η Ιωλκός συνέχισε να κατοικείται μέχρι και τον 2ο αιώνα π.Χ., οπότε και χρονολογούνται επιγραφές με τη λέξη «Ιώλκιοι». Η ίδρυση της Δημητριάδας σε μικρή απόσταση σήμανε τον παραμερισμό της Ιωλκού. Από τη μυθική περίοδο τελούνταν σύμφωνα με την παράδοση αθλητικοί αγώνες στην Ιωλκό, γνωστοί ως «άθλα επί Πελία» (βλ. Πελίας), δεν είναι όμως γνωστό μέχρι πότε συνεχίσθηκαν. Οι κάτοικοι της Ιωλκού λάτρευαν περισσότερο τη θεά Άρτεμη, με το ιδιαίτερο επίθετο Ιωλκία Άρτεμις.
Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΗΔΙΣΤΗΣ (3ος αι. π.Χ.): Μοναδική για το ρεαλισμό της ζωγραφικής, βαθιά ανθρώπινη για το λυρικά εκφρασμένο πόνο και συνδιασμένη με την γλυκύτητα του ονόματος (Ηδίστη=γλυκυτάτη), αυτή είναι μιά από τις πιό σημαντικές επιτύμβιες στήλες που υπάρχουν στο Αθανασάκειο μουσείο της Βόλου. Στην επιγραφή γράφει:
“Μεστό από θλίψεις για την Ηδίστη ξετύλιξαν οι Μοίρες
απ΄τ΄αδράχτια τους το νήμα της ζωής της,
όταν σαν νύφη για πρώτη φορά δοκίμασε το πόνο της γέννας.
Η άμοιρη!
Δεν της ήταν γραφτό ν΄αγκαλιάση το παιδί της
ούτε να ποτήσει με το στήθος της τα χειλάκια του.
Γιατί μόλις άνοιξε τα μάτια του στο φώς του ήλιου,
σκληρά ορμώντας πάνω τους η Τύχη
έρριξε μάννα και παιδί, δύο σε ένα μνήμα.”
Η ζωγραφική αναπαράσταση είναι από το βιβλίο του Αποστ. Σ.Αρβανιτόπουλου “Γραπταί Στήλαι Δημητριάδος-Παγασών”.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΡΤΑΡΙΑΣ
ΠΟΡΤΑΡΙΑ → ΤΟΠΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ
Η Πορταριά είναι παραδοσιακός οικισμός και Τοπική Κοινότητα του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Ως Τοπική Κοινότητα έχει πληθυσμόω496 κατοίκους και ως Δημοτική Ενότητα 1849 κατοίκους.
Είναι χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του Πηλίου, βόρεια του Βόλου. Αποτελεί κεφαλοχώρι της περιοχής, καθώς γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στο παρελθόν και σήμερα εξακολουθεί να διατηρεί τον πληθυσμό της, χάρη κυρίως στις τουριστικές επιχειρήσεις.
Χαρακτηριστικό στοιχείο της Πορταριάς είναι τα μεγάλα της αρχοντικά, που χαρακτηρίζονται από Θεσσαλομακεδονικό ρυθμό με σκεπή από πέτρινες πλάκες. Τα περισσότερα από αυτά σήμερα είναι ανακαινισμένα και λειτουργούν ως ξενώνες.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο αρχικός οικισμός στην περιοχή της Πορταριάς δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των Σλαβικών εποικισμών στον Ελλαδικό χώρο. Ο οικισμός που δημιουργήθηκε τότε αναφέρεται σε έγγραφα της Βυζαντινής περιόδου με το όνομα Δρυανούβαινα. Προς το τέλος της Βυζαντινής περιόδου ιδρύονται στην περιοχή μοναστήρια, τα περισσότερα από τα οποία ίδρυσαν, στο τέλος του 13ου αιώνα, ο τοπάρχης της Δημητριάδας Νικόλαος Μαλιασηνός με τη σύζυγό του Άννα. Ένα από τα μοναστήρια που ιδρύθηκαν τότε ήταν το μοναστήρι της Παναγίας της Πορταρέας, στο οποίο η Πορταριά οφείλει, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, τη σημερινή της ονομασία. Στην Τουρκοκρατία Πορταρία κι έπειτα Πορταριά.
ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ: Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η περιοχή του Πηλίου αναπτύσσεται πληθυσμιακά, συγκεντρώνοντας πληθυσμούς που καταφεύγουν εκεί από πεδινότερες περιοχές. Τον 18ο αιώνα η Πορταριά έχει εξελιχθεί ήδη σε ένα σημαντικό εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο της περιοχής, γνωρίζοντας μεγάλη ανάπτυξη, γεγονός που αποτυπώνεται στα μεγάλα αρχοντικά της, που πολλά διατηρούνται μέχρι σήμερα. Η Πορταριά εκείνη την περίοδο φημίζεται κυρίως για τα μεταξωτά υφαντά της και τα μαντίλια της, καθώς και για το μεγάλο παζάρι της, που ήταν ίσως το σημαντικότερο της Θεσσαλίας.
ΤΟΠΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ: Η Πορταριά υπήρξε ένα από τα κυριότερα κέντρα της Θεσσαλικής επανάστασης του 1878. Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, εντάσσεται στο Ελληνικό κράτος και ορίζεται έδρα του Δήμου Ορμινίου. Από το 1912 μέχρι το 1998 γίνεται έδρα κοινότητας, ενώ το 1998 ορίζεται έδρα του διευρυμένου Δήμου Πορταριάς. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στον Δήμο Βόλου. Η Πορταριά είναι σήμερα χαρακτηρισμένος τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, μαζί με τη γειτονική της Μακρινίτσα, καθώς και χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός
Στη φωτογραφία η Παναγία Πορταρέα στην Πορταριά του Δήμου Βόλου.
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑΡΙΑ
• Απέχει μόλις 12 χλμ. από τον Βόλο
• Σε λιγότερο από μία ώρα μπορεί κανείς να βρεθεί σε υπέροχες παραλίες και να κολυμπήσει στα πεντακάθαρα αιγαιοπελαγίτικα νερά
• Απέχει μόλις 13 χλμ. από το χιονοδρομικό κέντρο
• Είναι αναμφίβολα ένας φανταστικός τουριστικός προορισμός για όλες τις εποχές του χρόνου.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΓΡΙΑΣ
Η ΑΓΡΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Η Αγριά είναι παραθαλάσσια κωμόπολη, Τοπική Κοινότητα και Δημοτική Ενότητα του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας.
Ο πληθυσμός της ως Δημοτική Ενότητα είναι 5.295 κάτοικοι και ως Τοπική Κοινότητα 4.928 κάτοικοι.
Βρίσκεται 7 χλμ. ανατολικά του Βόλου. Βρέχεται από τα νερά του Παγασητικού Κόλπου, ενώ απέχει μισή ώρα από το χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια. Είναι γνωστή για τα τσιπουράδικά της, την ελαιοπαραγωγή της και τη λεμονάδα ΕΨΑ, καθώς και για την οξοποιία “Ε.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΒΕΕ”, που παράγει το ξίδι με την εμπορική ονομασία ΑΓΡΟΞ.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ: Η Αγριά είναι ο τόπος γέννησης του συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου.
ΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΗΛΙΟΥ ΑΓΡΙΟΛΕΥΚΕΣ
Το Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου Αγριόλευκες είναι χιονοδρομικό κέντρο στην Περιφειακή Ενότητας Μαγνησίας στο όρος Πήλιο.
Απέχει δύο χιλιόμετρα από τον οικισμό των Χανίων, 8 χιλιόμετρα από τον οικισμό του Αγίου Λαυρεντίου και 27 χλμ. από το Βόλο. Αναπτύσσεται στο όρος Πήλιο σε υψόμετρο 1471 μέτρων.
ΙΔΡΥΣΗ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Βόλου (Ε.Ο.Σ Βόλου) το 1967, οπότε και λειτούργησε ο πρώτος εναέριος αναβατήρας. Από το 1997 φορέας διαχείρισής του είναι η Αναπτυξιακή Εταιρία Μαγνησίας (ΑΝΕΜ Α.Ε.).
ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ: Διαθέτει τρεις χώρους στάθμευσης για περισσότερα από 800 αυτοκίνητα. Παρέχονται ευκολίες για τους επισκέπτες του χιονοδρομικού κέντρου, όπως καταφύγιο, αναψυκτήριο, εστιατόριο, δυνατότητα ενοικιάσεων και πωλήσεων εξοπλισμού χιονοδρομίας, όπως χιονοπέδιλων (σκι), χιονοσανίδων (σνόουμπορντ) και ιατρείο. Λειτουργεί επίσης Σχολή εκπαίδευσης σκι και σνόουμπορντ με ειδικά τμήματα για παιδιά 3 χρονών και άνω με εκπαιδευμένο προσωπικό.
Υπάρχουν πέντε χιονοδρομικοί διάδρομοι (πίστες) συνολικού μήκους 15 χιλιομέτρων, ήτοι, 4 κύριες πίστες για σκι καταβάσεων, εγκεκριμένες από τη Διεθνή Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (FIS) και 1 πίστα Δρόμων Αντοχής (Lang-Lauf), μήκους 5 χιλιομέτρων με μια διαδρομή σε ένα περιβάλλον από οξιές, αγριόλευκες, καστανιές και θέα στο Αιγαίο.
ΠΡΟΣΒΑΣΗ: Υπάρχει συγκοινωνία μέσω του ΚΤΕΛ Μαγνησίας από τον Βόλο μέχρι τα Χάνια δύο φορές την ημέρα. Ο Βόλος συνδέεται σιδηροδρομικά με την Λάρισα και από εκεί με ανταπόκριση στον σιδηροδρομικό σταθμό Λάρισας προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το διεθνές αεροδρόμιο Νέας Αγχιάλου βρίσκεται σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα Χάνια και εξυπηρετείται με λεωφορεία του ΚΤΕΛ Ν. Μαγνησίας.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ
ΤΑ ΑΝΩ ΛΕΧΩΝΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Τα Άνω Λεχώνια είναι μεγάλο πεδινό χωριό, έδρα Τοπικής Κοινότητας και Δημοτικής Ενότητας του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με πληθυσμό 989 κατοίκους. Στην Τοπική Κοινότητα Λεχωνίων, εκτός από τα Λεχώνια, υπάγεται και ο οικισμός Πλατανίδια, με τον συνολικό της πληθυσμό να ανέρχεται στους 1.258 κατοίκους. Η Τοπική Κοινότητα Άνω Λεχωνίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,519 τ. χιλιόμετρα.
Γεωγραφία: Ο οικισμός βρίσκεται νοτιοανατολικά του Βόλου σε απόσταση 11 χλμ. και σε υψόμετρο 150 μέτρα. Απέχει από τη θάλασσα (Πλατανίδια) 1 χλμ. περίπου. Αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Λεχωνίων και της Δημοτικής Ενότητας Αρτέμιδας. Ο εύφορος κάμπος της περιοχής παράγει φρούτα, ελιές και λαχανικά.
Ιστορία: Ο οικισμός είναι πιθανόν να πήρε το όνομά του από κάποιον Λέχωνα, ίσως ηγεμόνα της περιοχής. Υπάρχει και η λαϊκή άποψη σύμφωνα με την οποία, επειδή η γη είναι εύφορη, παράγει όλα τα αγαθά που επιθυμεί μια λεχώνα. Στο λόφο Νεβεστίκι βρίσκεται η θέση της αρχαίας Μεθώνης, στην οποία σώζονται ερείπια από το αρχαίο τείχος.
Στο Πήλιο υπάρχει η παράδοση πως στα παλιά χρόνια δεν διαπόμπευαν τη νύφη που ο γαμπρός δεν έβρισκε αγνή, παρά την έκλειναν σε κάστρο-μοναστήρι. Έτσι, το Νεβεστίκι ήταν ο «Παρθενώνας» όπου κλείνονταν οι παραστρατημένες νεαρές και νιόπαντρες κοπέλες.
Βυζαντινά χρόνια: Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με τα Άνω Λεχώνια κατά τα Βυζαντινά χρόνια, έως την εποχή της Φραγκοκρατίας. Τότε, ο ηγεμόνας Μιχαήλ Β΄ Παλαιολόγος πάντρεψε την κόρη του με τον ηγεμόνα της Αχαΐας Βιλλαρδουίνο και του έδωσε το χωριό ως προίκα.
Οθωμανικά χρόνια: Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το χωριό καοτικήθηκε κυρίως από Μουσουλμάνους οι οποίοι έχτισαν σπίτια, πύργους και τζαμιά. Οι Χριστιανοί κάτοικοι ήταν λίγοι και εργάζονταν ως κολίγες. Αργότερα, οι κολίγες που είχαν εγκατασταθεί εκεί, σχημάτισαν χριστιανική συνοικία, τα μέλη της οποίας με το πέρασμα του χρόνου αυξάνονταν. Σ’ όλον τον κάμπο υπήρχαν έλη με λιμνάζοντα νερά με αποτέλεσμα ο τόπος να μαστίζεται από την ελονοσία. Περί το 1523 στο λόφο Νεβεστίκι, υπήρχε το γυναικείο μοναστήρι «Αϊ Νικόλας». Σήμερα υπάρχουν ερείπια αυτού του ναού. Το 1821 η περιοχή εξεγέρθηκε εναντίον των Οθωμανών, αλλά η επανάσταση καταπνίγηκε.
Νεότερα χρόνια: Η Θεσσαλία προσαρτήθηκε στο Ελληνικό κράτος το 1881, αλλά από τα Λεχώνια οι Οθωμανοί είχαν αποχωρήσει πολύ νωρίτερα πουλώντας τις περιουσίες τους στους χριστιανούς. Τα Λεχώνια ήταν χωριό στο οποίο υπήρχε έντονη δραστηριότητα καθώς:
• Το 1865 η οικογένεια Κοκο(ω)σλή ή Κουκουσλή έφτιαξε το εργοστάσιο μεταξουργίας.
• Το 1900 κατασκευάστηκε και άλλο εργοστάσιο μεταξουργίας του Κουτούπη.
• Το 1895 τα Άνω Λεχώνια ενώθηκαν σιδηροδρομικά με το Βόλο.
• Εγκαταστάθηκαν πλούσιοι κάτοικοι οι οποίοι έχτισαν τα αρχοντικά τους (αρχοντικά Κοντού, Κασιόπουλου, Χατζηκυριαζή, Αλ. Τοπάλη).
• Ιδρύθηκε συνεταιρισμός (Συνεταιρισμός Παραγωγών Οπωρολαχανικών Λεχωνίων Καραμπασίου-ΣΠΟΛΚ) που έφτιαχνε κομπόστες (1919), ενώ τα καΐκια από το επίνειο Πλατανίδια τις μετέφεραν στις αγορές του εξωτερικού.
• Το 1920 το παγοποιείο του Δημόπουλου παρήγαγε πάγο και ηλεκτρικό ρεύμα ηλεκτροδοτώντας το χωριό. Στα χρόνια 1920-50 λειτούργησε ως αλευρόμυλος.
• Το 1931 εγκαινιάστηκε ο ναός του Αγίου Αθανασίου.
Στα χρόνια της Κατοχής οι Λεχωνίτες πολέμησαν εναντίον των Γερμανών κατακτητών. Οι Γερμανοί ήρθαν στα Λεχώνια τη δεύτερη μέρα του Πάσχα το 1941 και έφυγαν το 1944.
Με το πέρασμα του χρόνου ασφαλτοστρώθηκαν οι δρόμοι, ενώ κτίστηκαν σχολείο (1956), ιατρείο, νηπιαγωγείο κλπ.. Σήμερα το χωριό αποτελεί προάστιο του Βόλου και συνδέεται με την Αστική Συγκοινωνία του Αστικού ΚΤΕΛ Βόλου, Γραμμή Νο 5.
ΤΑ ΚΑΤΩ ΛΕΧΩΝΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Τα Κάτω Λεχώνια είναι πεδινό χωριό και Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αρτέμιδας του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με πληθυσμό 1.347 κατοίκους. Στην Τοπική Κοινότητα Κάτω Λεχωνίων, εκτός από τα Κάτω Λεχώνια, υπάγεται και ο οικισμός Αγιος Μηνάς, με τον συνολικό της πληθυσμό να ανέρχεται στους 1.410 κατοίκους. Η Τοπική Κοινότητα Άνω Λεχωνίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,519 τ. χιλιόμετρα.
Γεωγραφία: Τα Κάτω Λεχώνια βρίσκονται σε υψόμετρο 80 μέτρων, σε απόσταση περίπου 11 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τον Βόλο ενώ είναι ανάμεσα στη Βροχιά (ανατολικά) και τα Άνω Λεχώνια (νοτιοδυτικά). Είναι κτισμένα σε πεδινή περιοχή, ιδιαίτερα εύφορη από οπωροκηπευτικά και ανθοκαλλιέργιες.
Διοικητικές μεταβολές: Το χωριό αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1883, ως Λεχώνια ή Κάτω Λεχώνια όταν προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Νηλείας. Το 1887 ορίστηκε έδρα του δήμου Νηλείας. Το 1940 το όνομά τους διορθώθηκε σε Κάτω Λεχώνια.
Ιστορία: Αναφέρονται, την περίοδο της Φραγκοκρατίας, να δίνονται από τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας ως δώρο για τον γάμο της κόρης του στον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο (13ος αιωνας.) και στη συνέχεια να περνούν στην κυριαρχία των Καταλανών και κατόπιν των Οθωμανών. Την περίοδο της κατοχής, στο κέντρο του χωριού 3 γυναίκες απαγχονίστηκαν από τους Ναζί ως αντίποινα για την αντιστασιακή τους δράση.
Πολιτισμός-εκδηλώσεις: Κάθε χρόνο διοργανώνονται τα «Ανθεστήρια», γιορτή λουλουδιών που σηματοδοτούν την αρμονία φύσης και ανθρώπων, παράλληλα με πολιτιστικές εκδηλώσεις. Γι΄αυτό και τα Κάτω Λεχώνια αποκαλούνται «χωριό των λουλουδιών».
Αξιοθέατα: Είναι η εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική πλατεία, το Μοναστηράκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στην αρχή της διαδρομής Κάτω Λεχώνια – Άγιος Λαυρέντιος. Το κτίριο κατοικίας, το ελαιοτριβείο και οι αποθήκες στη θέση “Ασβεσταριές” έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο αγροτικής εγκατάστασης “διότι αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική και χαρακτηριστική αγροτική εγκατάσταση, που σχετίζεται με την καλλιέργεια και την επεξεργασία της ελιάς, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι παραλίες του χωριού “Καρνάγιο” και “του Χατζηβαγγέλλη”, είναι από τις πιο κοντινές και εύκολα προσβάσιμες στον Βόλο.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΙΣΩΝΙΑΣ
ΤΟ ΔΙΜΗΝΙ
Το Διμήνι είναι κωμόπολη και Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αισωνίας, του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με πληθυσμό (ως Κοινότητα) 2.102 κατοίκους. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 6 χλμ. δυτικά από το κέντρο του Βόλου, στην περιοχή της αρχαίας Αισωνίας και σε υψ. 62 μ.. Η ονομασία του οφείλεται στον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου (τέλος της 5ης χιλιετίας μέχρι το τέλος της Χαλκοκρατίας), ο οποίος βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του. Στα βορειοανατολικά περνάει ο χείμαρρος Καλιακούδας, που το χωρίζει από τον Βόλο, ενώ βόρεια η ΕΟ Βόλου – Λάρισας. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (ιδιαίτερα με την καλλιέργεια πεπονιών) και την κτηνοτροφία.
ΤΟ ΝΕΟΛΙΘΙΚΟ ΔΙΜΗΝΙ: Ο νεολιθικός οικισμός του Διμηνίου βρίσκεται 5 χλμ. από τον Βόλο, στις βορειοδυτικές παρυφές του σημερινού χωριού Διμήνι. Κατοικήθηκε από το τέλος της 5ης χιλιετίας μέχρι το τέλος της Χαλκοκρατίας. Τα αρχιτεκτονικά λείψανα που εκτείνονται πάνω στον λόφο μας δίνουν την εικόνα μιας οργανωμένης νεολιθικής κοινότητας, που παρουσιάζει ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό στοιχείο: τους έξι λιθόκτιστους περίβολους, που είχαν κατά ζεύγη κτιστεί γύρω από τον οικισμό.
ΤΟ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΔΙΜΗΝΙ: Το 1980 νοτιοανατολικά του λόφου με τα νεολιθικά λείψανα, αποκαλύφθηκε σημαντικός Μυκηναϊκός οικισμός. Η πόλη αυτή, σύμφωνα με τις νεότερες απόψεις, ταυτίζεται με την Ιωλκό, την πατρίδα του Ιάσονα. Από τον οικισμό έχουν ως τώρα αποκαλυφθεί οκτώ ανεξάρτητες ιδιωτικές οικίες. Επίσης, σώζονται τα θεμέλια ενός μεγάλου Μυκηναϊκού μεγάρου, που βρισκόταν σε ηγεμονική θέση με πλήρη εποπτεία του Παγασητικού κόλπου, καθώς και δύο θολωτοί τάφοι βασιλέων της Ιωλκού.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Η ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Η Νέα Ιωνία είναι πόλη, Δημοτική Ενότητα και Τοπική Κοινότητα του Δήμου Βόλου, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με πληθυσμό 31.684 κατοίκους. Ως Δημοτική Ενότητα ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 31.884 κατοίκους.
Είναι πρώην Δήμος που συνορεύει με τον Βόλο και συγκροτεί τη δεύτερη σε μέγεθος Δημοτική Ενότητα της Περιφερειακής Ενότας Μαγνησίας, μετά τη Δημοτική Ενότητα Βόλου. Από το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται στον Δήμο Βόλου. Φυσικό όριο μεταξύ της πόλης του Βόλου και της πόλης της Νέας Ιωνίας είναι ο ποταμός Κραυσίδωνας.
ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Οι πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τη Σμύρνη και την υπόλοιπη Μικρά Ασία το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Στην αρχή ήταν μία συνοικία του Βόλου και ονομαζόταν «Προσφυγικός συνοικισμός» ή απλά «συνοικισμός». Το οριστικό όνομα «Νέα Ιωνία» η περιοχή το πήρε το 1947, σε ανάμνηση των χαμένων πατρίδων – της Ελληνικής Ιωνίας – και τη μετατροπή της σε Δήμο και ξεχωριστή πόλη.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ιστορία του τόπου συνδέεται άμεσα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον εμπρησμό της Σμύρνης και ξεριζωμό 1.500.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας τον Αύγουστο του 1922 από τις ακμάζουσες πατρογονικές τους εστίες.
Στα τέλη του φθινοπώρου του 1924 στην άνυδρη περιοχή του Ξηρόκαμπου πάνω από τον χείμαρρο Κραυσίδωνα, άρχισαν να δημιουργούνται σε πρώτη φάση τα πρώτα προσφυγικά σπίτια για 2.000 περίπου άτομα, τα λεγόμενα Τετράγωνα, δημιουργώντας τον προσφυγικό Συνοικισμό του Βόλου, τη Νέα Ιωνία. Μέσα στο καλοκαίρι του 1925 ανεγέρθηκαν τα λεγόμενα Τσιμεντένια στα δυτικά της κεντρικής πλατείας και σε λίγα χρόνια τα Πέτρινα, δυτικά, όπου μαζί με τα Τζαμαλιώτικα και τα Γερμανικά ανατολικά τους, υπάρχουν και μένουν μόνιμα μέχρι και σήμερα – κάποια από αυτά με την παλιά, την πρώτη τους μορφή – δίνοντας στη Νέα Ιωνία μία ξεχωριστή φυσιογνωμία.
Η κοινότητα συστάθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1946 και αναγνωρίστηκε σε Δήμο στις 29 Μαΐου 1947. Μέχρι και το 1947 αποτελούσε ενιαίο Δήμο μαζί με τον Βόλο, τον Δήμο Παγασών. Με βασιλικό διάταγμα για λόγους πολιτικούς αποφασίσθηκε η διάσπασή της από το Βόλο, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε ξανά στον Δήμο Βόλου. Από το 2023 στη Νέα Ιωνία λειτουργεί το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού Η Στέγη των Ιώνων της Πολιτιστικής Εστίας Μικρασιατών Νέας Ιωνίας Μαγνησίας “Ίωνες”
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΗ: Σήμερα, η Νέα Ιωνία έχει τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης πόλης, με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η προσφυγική προέλευση του πληθυσμού της Νέας Ιωνίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής φυσιογνωμίας της περιοχής. Αποτελείται από το ιστορικό κέντρο, γύρω από το οποίο έχει επεκταθεί η σημερινή πόλη, μια κοινότητα και δύο αγροτικούς οικισμούς.
ΑΞΙΟΘΕΤΑ: Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνονται το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, το Μουσείο Προπολεμικής Μεταξουργίας, η εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κ.α..
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Νέας Ιωνίας Μαγνησίας “το Εγγλεζονήσι” ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1988 από Μικρασιάτες Πρόσφυγες που ήρθαν στο Βόλο το 1922 και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας το 1924.
Σκοπός και στόχοι του Συλλόγου είναι η διάσωση, διατήρηση και μεταλαμπάδευση της ιστορίας, του πολιτισμού, των αρχών, των αξιών και των παραδόσεων του Μικρασιατικού Ελληνισμού στις νεότερες γενιές.
Ο Σύλλογος λειτουργεί, σε εθελοντική δράση, τμήμα χορωδίας ενηλίκων, χορευτικά τμήματα παιδιών και ενηλίκων. Σταδιακά προχώρησε στη συλλογή φωτογραφικού, αρχειακού και μουσειακού υλικού στην προσπάθεια να διασώσει και να φέρει στο φως στοιχεία της καταγωγής των μελών του.
Σήμερα ο Σύλλογος αγκαλιάζει μέλη πέντε γενεών και παρουσιάζει μια πολυσχιδή δράση (επετειακές εκδηλώσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων Μικρασιατικού περιεχομένου, εκδόσεις βιβλίων και ημερολογίων, θεατρικά δρώμενα, συνεργασίες με πολιτιστικούς φορείς, φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, εκδρομές, επισκέψεις μουσείων και αρχαιολογικών χώρων κ.α).
Πρόεδρος του Συλλόγου είναι η κ. Ουρανία Σταματιάδου-Κουτσογιάννη.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΑΣ
Η ΜΑΚΡΙΝΙΤΣΑ
Η Μακρινίτσα ή Μακρυνίτσα (παλιότερα γνωστή ως Μακρινίτζα) είναι παραδοσιακός οικισμός, Τοπική Κοινότητα και Δημοτική Ενότητα του Δήμου Βόλου της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας ατην Περιφέρεια Θεσσαλίας με πληθυσμό είναι 694 κατοίκους.
Γεωγραφία: Η Μακρινίτσα είναι χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του Πηλίου βόρεια του Βόλου, είναι από τα τουριστικότερα ορεινά χωριά της Ελλάδας και φημίζεται για το παραδοσιακό της χρώμα, την ιδιαίτερη πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της και για την εξαιρετική θέα που διαθέτει προς τον Βόλο και τον Παγασητικό κόλπο. Για τον λόγο αυτό χαρακτηρίζεται “μπαλκόνι του Πηλίου”.
Οικονομία: Οι περισσότεροι κάτοικοί της ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές, οι απαρχές του οικισμού ανάγονται στον Μεσαίωνα και συνδέονται με την εγκατάσταση μοναχών.
Ιστορία: Λίγο μετά την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης, στο διάστημα μεταξύ των ετών 1204 και 1215, ο τοπάρχης και πλούσιος γαιοκτήμονας Κωνσταντίνος Μαλιασηνός ίδρυσε στο Πήλιο τη μονή της Θεοτόκου Οξείας Επισκέψεως ή Μακρινιτίσσης. Γύρω από αυτήν οργανώθηκε παράλληλα ένας μικρός αρχικά οικισμός, ο οποίος από την γειτονική μονή πήρε το όνομα Μακρινίτσα.
Η μονή που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Μαλιασηνός περιέπεσε στην αφάνεια το 17ο αιώνα και τελικά κατέρρευσε. Πάντως, το οικοδομικό υλικό αλλά και γλυπτά του εν λόγω κτιρίου επαναχρησιμοποιήθηκαν στην οικοδόμηση της εκκλησίας της Παναγίας (1767), που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Ο οικισμός αναπτύχθηκε ραγδαία κατά τον 18ο αιώνα χάρη στο εμπόριο και στην βυρσοδεψία και στις αρχές του 19ου αιώνα είχε γίνει η ισχυρότερη και πολυπληθέστερη κωμόπολη της περιοχής. Μάλιστα, όπως και οι υπόλοιποι οικισμοί του Πηλίου είχε λάβει ιδιαίτερα προνόμια από τους Οθωμανούς. Αδιάψευστοι μάρτυρες της άνθησης της Μακρινίτσας αποτελούν μεταξύ άλλων τα υπέροχα αρχοντικά της, που οικοδομήθηκαν ως επί το πλείστον μεταξύ των ετών 1750 και 1830.
Η επανάσταση του 1821: Η Μακρινίτσα ήταν από τα χωριά που ξεσηκώθηκαν κατά την επανάσταση του 1821. Με την κήρυξη της επανάστασης στο Πήλιο από τον Άνθιμο Γαζή, οι Πηλιορείτες πολιόρκησαν το Βελεστίνο και τον Βόλο. Με επέμβαση όμως του Δράμαλη η πολιορκία απέτυχε. Οι Οθωμανοί στην συνέχεια πολιόρκησαν την Μακρινίτσα που τελικά μετά από ισχυρή αντίσταση έπεσε και η επανάσταση στη περιοχή καταπνίγηκε.
Η Μακρινίτσα πρωτοστάτησε επίσης στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1878. Η σημαντικότερη μάχη κατά την διάρκεια αυτής της επανάστασης πραγματοποιήθηκε στην Μακρινίτσα. Τα επαναστατικά σώματα της περιοχής και οι κάτοικοι της Μακρινίτσας με αρχηγό την Μαργαρίτα Μπασδέκη αντιστάθηκαν σθεναρά αλλά τελικά υπέκυψαν, όταν κατέφτασαν στην περιοχή Τουρκικές ενισχύσεις. Με την μεσολάβηση των Άγγλων η επανάσταση έληξε. Τρία χρόνια μετά, το 1881 η Μακρινίτσα ενσωματώθηκε μαζί με την υπόλοιπη Θεσσαλία στο Ελληνικό κράτος.
Διοικητική εξέλιξη: Μετά την απελευθέρωση η Μακρινίτσα έγινε Δήμος, ενώ στο διάστημα 1912 – 2010 υπήρξε ξεχωριστή κοινότητα. Μεταπολεμικά άρχισε η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Στις μέρες μας το χωριό είναι από τους πιο ονομαστούς προορισμούς του Πηλίου, με πολλά από τα παλιά αρχοντικά του να έχουν ανακαινιστεί και μετατραπεί σε ξενοδοχεία, ενώ παράλληλα έχει αναπτυχθεί πολύ η βιοτεχνία παραδοσιακών προϊόντων, από τα οποία τα πιο γνωστά είναι το τσίπουρο, τα ζυμαρικά, το μέλι και οι μαρμελάδες.
Αξιοθέατα: Στην κεντρική πλατεία της Μακρινίτσας στεγάζεται το Βυζαντινό Μουσείο Μεκρινίτσας “Οξεία Επίσκεψις” το οποίο φιλοξενεί κειμήλια από τον 13ο έως και τον 20ο αιώνα. Είναι μοναδικό του είδους του για την ευρύτερη περιοχή, ενώ φιλοξενεί και εκπαιδευτικά προγράμματα σχολείων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στο αρχοντικό Τοπάλη, που οικοδομήθηκε το 1844 κάτω από την κεντρική πλατεία της Μακρινίτσας και αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, στεγάζεται το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου.
Στην πανέμορφη πλατεία της Μακρινίτσας υπάρχει το Καφενείο Θεόφιλος που είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό για μια ζωγραφιά του φημισμένου λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ από τη Λέσβο. Σήμερα το κτήριο έχει χαρακτηριστεί “ιστορικό διατηρητέο μνημείο” και είναι ιδιοκτησία της Κοινότητας Μακρινίτσας. Η σύνθεση της τοιχογραφίας περιγράφει ένα γλέντι στο στρατόπεδο του Κατσαντώνη μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, με ένα ποταμάκι στο κάτω τμήμα της. Κυρίαρχη φιγούρα, ο Κατσαντώνης ξεχωρίζει από τους συντρόφους του, λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους του, ενώ έχει στα πόδια του το όπλο και παίζει ταμπουρά. Οι υπόλοιποι αγωνιστές σουβλίζουν αρνιά, παίζουν μουσική, γλεντούν και χορεύουν.
Ο μεγάλος αρχιτέκτονας Λε Κορμπυζιέ (Le Corbuisier) γράφει για το Θεόφιλο σε ένα άρθρο του μεταξύ άλλων: “…Είναι ζωγράφος γεννημένος από το Ελληνικό τοπίο. Μέσω του Θεόφιλου, ιδού το τοπίο και οι άνθρωποι της Ελλάδας: κοκκινόχωμα, πευκότοπος και ελαιώνας, θάλασσα και βουνά των θεών, άνθρωποι που λούονται σε μια τολμηρά επικίνδυνη ηρεμία…”.
Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται επίσης ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που κατασκευάστηκε σύμφωνα με επιγραφή το 1806. Ο ναός παρουσιάζει πλούσιο λιθανάγλυφο διάκοσμο, έργο του λιθοξόου Θεοδοσίου από τη Βράχα Αγράφων.
Αρχιτεκτονική: Τα κτίσματα της Μακρινίτσας είναι δομημένα σύμφωνα με την παράδοση της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Οι κατοικίες είναι διώροφες ή τριώροφες με χοντρούς πέτρινους τοίχους, ενώ κύρια χαρακτηριστικά είναι οι πέτρινες στέγες και η πλούσια ζωγραφική και ξυλογλυπτική διακόσμηση στον πάνω όροφο των κτιρίων. Ο κάτω όροφος έχει λίγα ανοίγματα ενώ ο πάνω έχει πολλά παράθυρα και συχνά προεξέχει λίγο σε σχέση με τον κάτω όροφο, χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής Οθωμανικής περιόδου. Τα σπίτια χαρακτηρίζονται επίσης από τις διακοσμημένες οροφές και τις ξυλόγλυπτες πόρτες και παραθυρόφυλλα.
Σημαντικό αρχοντικό της Μακρινίτσας είναι το αρχοντικό Τοπάλη που χτίστηκε το 1844 και χρησιμοποιείται σήμερα ως λαογραφικό μουσείο. Το κτίριο είναι τριώροφη οχυρωμένη κατοικία, με πολεμότρυπες και αμυντικό πυργίσκο στην στέγη του. Το αρχοντικό αυτό δόθηκε στην Kοινότητα της Μακρινίτσας, από την οικογένεια Τοπάλη το 1932 για να στεγάσει το λαογραφικό μουσείο, το οποίο σήμερα έχει περισσότερα από 1500 εκθεματα.
Πολιτισμός: Η Μακρινίτσα είναι γνωστή για το τοπικό έθιμο των μάηδων, ένα παραδοσιακό δρώμενο μεταμφιεσμένων, το οποίο απαντάται και σε άλλα πηλιορείτικα χωριά, χωρίς όμως την ίδια δημοφιλία και δυναμική. Χαρακτηριστικός είναι και ο τοπικός συρτός χορός.
Στη Μακρινίτσα γυρίστηκε η δραματική πολεμική ταινία της Φίνος Φιλμ, Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1968-1969) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
Αποψη της κεντρικής πλατείας Μακρινίτσας.
Το εσωτερικό του αρχοντικού Τοπάλη στη Μακρινίτσα, στο οποίο στεγάζεται το “Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου”.
Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μακρινίτσα (1767).
Θέα του Πηλίου, του Βόλου και του Παγασητικού κόλπου από τη Μακρινίτσα!
ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ
Το ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ Α.Ε. παρέχει υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και στόχος του είναι η εξυπηρέτηση των πολιτών. Με ανανεωμένο στόλο 49 Λεωφορείων (συμπεριλαμβανομένων 2 Mini Bus) και με 12 λεωφορειακές γραμμές, καλύπτει αστικά όλο το Πολεοδομικό Συγκρότημα του Βόλου και της Νέας Ιωνίας, καθώς και γειτονικές περιοχές της αρμοδιότητάς του, κάνοντας συνολικά 460 στάσεις, σε 180 από τις οποίες είναι τοποθετημένα στέγαστρα, ενώ στις υπόλοιπες 280 ιστοί.
Πέραν της ημερησίας υπηρεσίας για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, το ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ Α.Ε. αναλαμβάνει και επιπλέον έργο όταν του ζητηθεί, όπως η μεταφορά προσωπικού σε εργοστάσια της περιοχής, η μεταφορά μαθητών προς τα σχολικά τους συγκροτήματα, αλλά και σε κάθε περίπτωση που θα του ζητηθεί η μετακίνηση μαθητών στο πλαίσιο εκπαιδευτικών εκδρομών.
Εως σήμερα η πορεία της Εταιρείας έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να φέρει σε πέρας με συνέπεια, σύνεση και ασφάλεια, οποιοδήποτε συγκοινωνιακό έργο της ανατεθεί.
Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Ανώνυμης Εταιρείας ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ, είναι ο κ. Νικόλαος Ευαγγελινός.
Για να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της εταιρείας κάντε κλικ στην εικόνα:
ΜΑΓΝΗΣΙΑ | ΠΡΟΣΒΑΣΗ – ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΣΑ
ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ
Το ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ Α.Ε. παρέχει υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και στόχος του είναι η εξυπηρέτηση των πολιτών. Με ανανεωμένο στόλο 49 Λεωφορείων (συμπεριλαμβανομένων 2 Mini Bus) και με 12 λεωφορειακές γραμμές, καλύπτει αστικά όλο το Πολεοδομικό Συγκρότημα του Βόλου και της Νέας Ιωνίας, καθώς και γειτονικές περιοχές της αρμοδιότητάς του, κάνοντας συνολικά 460 στάσεις, σε 180 από τις οποίες είναι τοποθετημένα στέγαστρα, ενώ στις υπόλοιπες 280 ιστοί.
Πέραν της ημερησίας υπηρεσίας για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, το ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ Α.Ε. αναλαμβάνει και επιπλέον έργο όταν του ζητηθεί, όπως η μεταφορά προσωπικού σε εργοστάσια της περιοχής, η μεταφορά μαθητών προς τα σχολικά τους συγκροτήματα, αλλά και σε κάθε περίπτωση που θα του ζητηθεί η μετακίνηση μαθητών στο πλαίσιο εκπαιδευτικών εκδρομών.
Εως σήμερα η πορεία της Εταιρείας έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να φέρει σε πέρας με συνέπεια, σύνεση και ασφάλεια, οποιοδήποτε συγκοινωνιακό έργο της ανατεθεί.
Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Ανώνυμης Εταιρείας ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΟΛΟΥ, είναι ο κ. Νικόλαος Ευαγγελινός.
Για να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της εταιρείας κάντε κλικ στην εικόνα:
ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ Α.Ε.
Το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Νομού Μαγνησίας Α.Ε. συνδέει οδικώς όλα χωριά τις πόλεις και τις κωμοπόλεις της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, ενώ πραγματοποιεί καθημερινά δρομολόγια προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Ιωάννινα, Κοζάνη, Έδεσσα, Πάτρα, Λαμία, Αγρίνιο, καθώς και προς τον Κρατικό Αερολιμένα Νέας Αγχιάλου.
Για να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΚΤΕΛ Ν. Μαγνησίας Α.Ε. κάντε κλικ στην εικόνα:
ΟΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΣΚΙΑΘΟΥ
Η Σκιάθος τα τελευταία χρόνια χάρις στις Συγκοινωνίες Σκιάθου, γύρισε σελίδα στον τομέα των συγκοινωνιών και από το 2022 απέκτησε υπερσύγχρονα λεωφορεία παρέχοντας υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών, που συνάδουν με ένα νησί υψίστης ποιοτικής και τουριστικής εμβέλειας, όπως η αρχόντισσα των Βόρειων Σποράδων, με τους χιλιάδες μόνιμους κατοίκους και τους εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες ετησίως.
ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΙΚΟΝΩΝ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΒΑΣΕΙΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ
Πηγές: Ιστορία της Ελλάδας, ιστορίας της Ευρώπης, ιστορικό αρχείo-παρακαταθήκη Θεόδωρου Ευαγγελούδη, Βικιπαίδεια, ιστότοποι Περιφέρειας Θεσσαλίας, της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, του Δήμου Βόλου, καθώς και από ιδιωτικές σελίδες (Facebook Pages) ή ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, τις οποίες αναγράφουμε στις επί μέρους αναφορές μας.
Σημείωση: Για όσους δημιουργούς φωτογραφιών έχουμε στοιχεία, αναγράφουμε το όνομά τους και για όσους δεν έχουμε στοιχεία, αναγράφουμε την πηγή προέλευσης.
ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ.. ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ ΥΛΙΚΟ
